Wyższe Metropolitalne Seminarium Duchowne
Zakon Karmelitów został sprowadzony do Polski w 1634 roku przez Władysława IV. Po 1643 roku wybudowano w Warszawie przy Krakowskim Przedmieściu drewniany klasztor, a pod koniec wieku rozpoczęto budowę klasztoru murowanego. Prace zakończono w 1701 roku. Fundator kardynał Michał Radziejowski zmarł cztery lata później i został pochowany w bazylice Św. Krzyża w Warszawie.
Budowę kościoła rozpoczęto w XVII wieku. Wygląd świątyni w 1780 roku przedstawił Bernardo Canaletto. Oryginał obrazu znajduje się na Zamku Królewskim w Warszawie. Fasada kościoła widoczna na płótnie niewiele różni się od współczesnego wyglądu. Na obrazie Canaletto brak jest rzeźb znajdujących się obecnie na piętrze frontu świątyni. Rzeźby przedstawiają Św. Teresę z Avila i Św. Jana od Krzyża.
Natomiast zupełnie inaczej wygląda otoczenie kościoła, choćby znajdujący się po jej prawej stronie Pałac Prezydencki. Obraz został namalowany w słoneczny dzień i przedstawia ulicę i kościół w świetle zachodzącego słońca. Na płótnie brak jest drzew więc trudno określić jaka to pora roku, ale sądząc po ubiorach przechodniów jest to dzień letni.
W roku 1964 po powstaniu styczniowym w ramach represji carskich nastąpiła kasacja wszystkich zakonów także zakonu Karmelitów Bosych. Kościół przejęło duchowieństwo diecezjalne a klasztor stał się siedzibą Akademii Duchownej. Po jej rozwiązaniu w 1867 roku właścicielem obiektu zostało Metropolitarne Seminarium Duchowne. Po 1918 roku zabudowania znacznie powiększono wznosząc m. in. bibliotekę, która obecnie liczy przeszło 150 000 tomów. Budynek został uszkodzony w 1939 roku w wyniku bombardowania.
Kościół po karmelicki nie został zniszczony w czasie powstania i stanowi jeden z nielicznych zabytków zachowanych z XVII wieku. Po wojnie kościół przejął funkcję zburzonej katedry warszawskiej do czasu jej odbudowania.
Budynek klasztoru został przebudowany w końcu XX wieku. Niestety wymieniono stare, trzystuletnie, drewniane stropy.
W północno – wschodnim skrzydle klasztoru na najwyższej kondygnacji ulokowano seminaryjną kaplicę, zaprojektowaną przez wybitnego architekta Stanisława Niemczyka. Aktualnie trwają pracę artystów, którzy malują freski i ikony. Wnętrze kaplicy tworzą Mateusz Środoń i Hanna Dąbrowska- Certa wraz z artystkami z Ukrainy Inna Kuzminska i Tamara Kolesnik.
Teren klasztoru od strony północnej ogranicza ceglany mur, za którym znajduje się podwórze budynku Bednarska 23. Tak się składa, że ten budynek został także uwieczniony na obrazie Bernardo Canaletto. Widzimy go w centralnym miejscu na płótnie „Widok Warszawy z tarasu Zamku Królewskiego”.
Tak jak kościół karmelitów kamienica przetrwała nienaruszona zawieruchę wojenną. Na posesji przyklejony do muru znajdował się budynek gospodarczy. Kiedy kilkanaście lat temu budynek został rozebrany górna część muru runęła na teren posesji.
Planuje się odbudowanie i naprawę zabytkowego muru. Geotest podjął się zbadania podłoża gruntowego. Oceniliśmy też stateczność skarpy w tym rejonie.
To już trzeci mur, którym zajmujemy się w ostatnim czasie. Wcześniej, o czym informowaliśmy w naszych wiadomościach, określaliśmy warunki gruntowe w ciągu Muru Carnota na warszawskiej cytadeli i muru Kazanowskich.
Mur odgradzającego teren Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego od posesji przy ulicy Bednarskiej 23 jest zbudowany z cegły. Stanowi on jednocześnie, w części zachodniej konstrukcje oporową. Teren przy murze opada w kierunku wschodnim. Różnice wysokości przekraczają 2.5 metra. Od strony sąsiada powierzchnia terenu jest niżej położona. W najwyższym punkcie różnica wysokości terenu po obu stronach muru to 2.80 metra. Oględziny muru wykazały jego zły stan techniczny. Widoczne są pęknięcia, ubytki cegieł, ślady wilgoci.
Jak zbadaliśmy w podłożu do zmiennej głębokości od 1.50 – 4.30 m p.p.t. występują grunty nasypowe zbudowane z glin i glin piaszczystych przemieszanych z cegłami. Gliny w nasypach są w stanie plastycznym. Poniżej nasypów występują twardoplastyczne, morenowe gliny o stopniu plastyczności IL=0.20 a także utwory plioceńskie: gliny pylaste zwięzłe oraz iły o stopniach plastyczności IL=10 i IL=0.00. Grunty trzeciorzędowe rozpoznano na głębokości 4.80 do 7.40 m p.p.t. W jednym z otworów natrafiliśmy na pustkę, zapewne dawne pomieszczenie piwniczne.
Do głębokości rozpoznania, która wynosiła 14 metrów woda gruntowa nie występuje, jednakże w okresie intensywnych opadów woda może gromadzić się w gruntach nasypowych i na stropie gruntów spoistych. Świadczą o tym wykwity na murze widoczne od strony północnej.
Opracowaną dokumentację geologiczno – inżynierską przekazaliśmy konstruktorom. Stanowiła ona podstawę do opracowania projektu naprawy muru.
