Budowa przy Moniuszki.

Trwa adaptacja budynku przy ulicy Moniuszki 8, w którym mieściła się słynna przed wojną restauracja Adria. Kamienica powstała w latach 30 XX wieku jako gmach towarzystwa ubezpieczeniowego Riunione Adriatica di Sicurta. Projektantem był architekt Edward Eber. Elewację wykończono według jego projektu używając piaskowca szydłowieckiego, a między oknami włoskiego marmuru chiampo perla. Kolumny fasady są wykonane z granitu śląskiego.

Nad wewnętrznym dziedzińcem o wysokości 4 – 5 metrów znajduje się szklany sufit. Ten niezwykle nowoczesny jak na tamte czasy budynek został opisany w „Architekturze i budownictwie” z 1931 roku”

„Jak przystało na gmach nowoczesny, instalacje gmachu stanowią prawdziwą fabrykę o dość znacznych rozmiarach. Gmach jest zaopatrzony w 2 dźwigi osobowe i jeden towarowy, urządzenie zaopatrujące w gorącą wodę, hydrofor, tłoczący wodę na wyższe piętra; ogrzewanie centralne wodne dla biur, oraz parowe — dla klatek schodowych, westibulów, przestrzeni między plafonem a dachem szklanym, oraz dla kaloryferów wentylacji mechanicznej wtłaczającej ogrzane powietrze; pozatem zainstalowane są 4 agregaty wentylacyjne, 4 stacje telefonów automatycznych wewnętrznych i 3 stacje telefonów miejskich, sygnalizacja alarmowa dzwonkowa w połączeniu z automatycznem ryglowaniem drzwi w razie napadu. W gmachu czynne są 4 chłodnie elektryczne, urządzenia do mechanicznego wyrobu lodu, lodów i wody sodowej, maszyny do zmywania statków etc., wszystko to poruszane motorami elektrycznemi, których ogółem jest sztuk 34”.

Budynek został wykonany w konstrukcji żelbetowej.

W kamienicy zawitała słynna restauracja Adria. Jej założycielem, kierownikiem i współwłaścicielem był Franciszek Moszkowicz. Zaprojektowanie Adrii zlecono czołówce architektów warszawskich - do Edwarda Ebera, autora kamienicy, dołączyli Jerzy Gelbard, Roman i Grzegorz Sigalinowie oraz Edward Seydenbeutel. Roman Signalin był bratem Józefa Sigalina, architekta i urbanisty znanego z działania w czasie odbudowy Warszawy.

Roman Sigalin jest ofiarą zbrodni katyńskiej. Zginął w Charkowie w 1940 roku. Jego brat Grzegorz zginął także z rąk sowieckich w czasie czystek stalinowskich w Moskwie w 1938 roku.

Zadaniem architektów było zaadaptowanie parteru na bar i restaurację oraz suteryny na dancing i bar. Lokale mogły mieścić do 1500 gości. Wykończono je w hebanie i drewnie różanym, terrazycie, trawertynie, marmurach. Wnętrza wyposażono w Bauhausowe meble gięte. Znalazło miejsce także oczko wodne urządzone pod metalowym "ogrodem zimowym". Po schodach z trawertynu schodziło się do piwnic, gdzie znajdował się bar złoty i dancing z obrotowym parkietem. Goście mogli skorzystać z szatni, toalet i kabin telefonicznych.

W czasie okupacji Adrię zajęli Niemcy. Gdy wybuchło powstanie budynek przejęli powstańcy, którzy urządzili tu stołówkę i warsztat krawiecki. Z baru amerykańskiego nadawała radiostacja powstańcza Błyskawica. 

18 sierpnia olbrzymi niemiecki pocisk uderzył w kamienicę i przebiwszy się przez wszystkie stropy, wbił się w sam środek parkietu. Na szczęście nie nastąpiła eksplozja. Powstańcy rozbroili pocisk, a pozyskany materiał wybuchowy ok. 1000 kg wykorzystali przy produkcji granatów "Sidolówek". 

Był to największy pocisk, jaki Niemcy wystrzelili na terenie Polski. O innym pocisku /niewybuchu/ pisaliśmy w naszych aktualnościach w październiku 2013 roku/http://www.geotekst.pl/artykuly/historia/prudential/.

20 czerwca 1965 roku, w czasie budowy tunelu dostawczego do nieistniejącym już domu towarowym SDH Sezam, odnaleziono skorupę pocisku rozbrojonego przez powstańców. Znalezisko można go oglądać w warszawskim Muzeum Wojska Polskiego. 

Budynek posiada 8 kondygnacji nadziemnych oraz 2 podziemne w południowej części i1 nadziemną i 2 podziemne w północnej. W ramach przebudowy poziomy posadowienia fundamentów nie będą zmieniane, aktualnie znajdują się na różnych głębokościach, od minimalnie ok. 5.80 m p.p.”0” budynku (tj. ok. 107.77 m n.p.m.) do maksymalnie ok. 7.40 m p.p.”0” budynku (tj. ok.106.17 m n.p.m.).

Obiekt wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków m. st. Warszawy.

Według wykonanych przez Geotest badań pod poziomem posadowienia istniejącego budynku zalega warstwa glin pylastych, glin pylastych zwięzłych oraz pyłów półzwartych o stopniu plastyczności IL=0.00 oraz warstwy piasków średnich i drobnych o stopniach zagęszczenia ID = 0.50 oraz ID = 0.60. Poniżej do głębokości rozpoznania występują piaski średnie o uogólnionym stopniu zagęszczenia ID=0.60. Jak wynika z rozpoznania piaski występują co najmniej do głębokości 25 m. Woda gruntowa została pomierzona na głębokości odpowiadającej rzędnej 103.25 m n.p.m. tzn. poniżej poziomu posadowienia fundamentów.

W ramach projektu planuje się rozbudowę obecnej bryły budynku od strony dziedzińca (od strony ul. Świętokrzyskiej), rozbudowa obejmować będzie kondygnacje +1 do +7. Z uwagi na skomplikowanie etapowania wykonania konstrukcji, geometrię podszybi i separatora oraz złożoną geometrię fundamentów istniejących niewykluczone będzie lokalne zastosowanie wzmacniania/pogłębiania istniejących fundamentów poprzez wykonanie mikropali czy też kolumn jetgrouting. W budynku ma powstać 65 mieszkań o metrażu od 25 do 64 m². Projekt powstał w pracowni APMD Architects Inwestor jest, LivUp, Zakończenie prac planuje się na połowę 2027 roku. Prace mają potrwać do połowy 2027 roku.