Wizyta w Sulejówku.
Aleksandra Piłsudska żona marszałka w 1921 roku kupiła w Sulejówku zalesioną działkę z niewielkim drewnianym budynkiem. Z inicjatywy Komitetu Żołnierza Polskiego sfinansowano tam budowę willi. Niewielki budynek w stylu dworkowym zaprojektował architekt Kazimierz Skórewicz.
Wcześniej, bo w 1910 roku uruchomiono przystanek kolejowy – „Sulejówek”. Ta letniskowa miejscowość uzyskała bezpośrednie połączenie ze stolicą.
W roku 1923 rodzina Piłsudskiego zamieszkała w Milusinie. Nazwę willi i miejsca wymyśliły córki marszałka Wanda i Jadwiga.
Wymieniony wcześniej komitet nie tylko wspomagał budowę, ale też wyposażył dom. Znaczna część mebli i obrazów pochodziła z darów.
Po wybuchu wojny Aleksandra Piłsudska wraz z córkami wyemigrowała do Londynu, a dworek zajęli Niemcy.
Po zakończeniu działań wojennych w 1947 roku dom przejęło wojsko i do roku 1956 budynek pozostawał do dyspozycji ambasadora ZSRR. Po tej dacie obiekt przejęła gmina lokując w nim przedszkole.
W roku 2000 Urząd Miasta Sulejówek przekazał Milusin Fundacji Rodziny Józefa Piłsudskiego, a 10 listopada 2008 roku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zawarł z Fundacją umowę dotyczącą utworzenia Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku.
W willi zachował się pierwotny układ przestrzenny, drewniana stolarka okienna, parkiety, podłogi, kominki.
W 2014 roku w ośrodku Ministerstwa Obrony Narodowej w Hellenowie odnaleziono przedmioty wywiezione przez wojsko w 1947 roku. Do Milusina wróciły stare meble, ale także dwa pejzaże miejskie.
Na początku XXI wieku rozpoczęły się prace projektowe. Pierwsze badania przy willi MIlusin wykonaliśmy w 2001 roku. Willa jest częściowo podpiwniczona. Nasze badania miały na celu określić potencjale zagrożenie budynku zawilgoceniami. Woda z dachu odprowadzona była rynnami spustowymi przy ścianach budynku. Zaleciliśmy wykonanie studni chłonnych.
Przeprowadzone rozpoznanie wykazało, że do głębokości 5.0 m ppt. zalegają piaski drobne, a woda gruntowa występuje na głębokości ok. 4.00 m ppt. Kiedy badaliśmy grunt przy leżącym nieopodal tzw. „drewniaku” woda gruntowa została zlokalizowana na głębokości 2.50 m ppt.
Bardziej szczegółowe badania geotechniczne wykonane zostały przed budową budynku mieszczącego muzeum. Wiercenia wykazały, że zagęszczone piaski drobne zalegają do głębokości 6 – 7 metrów i przykrywają piaski średnie i grube te ostatnie ze żwirami i kamieniami. Piaski przykrywają zwięzłe gliny pylaste i pyły zalegające dopiero na głębokości 43 – 48 m ppt. Pod nimi znajdują się gliny zwięzłe i iły. Rozpoznanie wykonano do 70 metrów. Woda gruntowa znajdowała się na głębokości 3.0 m ppt.
Gdy rozpoczęto budowę dla ochrony wykopu przed wodą gruntową i dla zapewnienia stateczności ścian wykonano pionową warstwę przeciwfiltracyjną, wewnątrz której umieszczono stalowe grodzice ścianki szczelnej. Grodzice o długości od 45 do 55 otoczyły cały wykop zapewniając odcięcie dopływu wody gruntowej do wykopu.
Przeciwdziałanie siłom wyporu zapewniły mikropale kotwiące rozmieszczone w siatce.
Wykop o powierzchni 4600 m² wykonano do głębokości 18.15 m p.p.t. W części podziemnej ulokowano 4 kondygnacje. Wzniesiony budynek ma wysokość 12 metrów i mieści 3 kondygnacje.
Tak głęboki wykop wymagał czterech poziomów podparcia obudowy.
Jak donosiła prasa w trakcie budowy pojawiły się problemy z odprowadzeniem wody z wykopu. Szczęśliwie uporano się z problemem.
Budynek muzeum został otwarty w 2020 roku.
Aktualnie trwają prace remontowe na terenie „Drewniaka”. Zapraszamy do zwiedzania muzeum i willi Milusin.
