Ulica Brzozowa

Przed już przeszło dziesięciu laty prowadziliśmy badania geotechniczne na całej długości ulicy Brzozowej służące ustaleniu sposobu zabezpieczenia stateczności nawierzchni oraz muru oporowego podtrzymującego skarpę przy budynku przy ulicy Brzozowej 10. Mur oporowy, wysokości blisko 6 m, pozostałość znajdującej się tu przed wojną kamienicy, znajduje się w bardzo złym stanie technicznym. Prowizorycznie został zabezpieczony drewnianą konstrukcją. Dla poprawnej oceny budowy geologicznej wykonaliśmy wiercenia badawcze, sondowania CPT oraz DMT. Pobrane zostały także próby gruntów spoistych o nienaruszonej strukturze do badań wytrzymałościowych.

Ulica Brzozowa obniża się od najwyżej położonego punktu przy Gnojnej Górze do Mostowej. Różnica wysokości wynosi aż 12 m. Badania stały się potwierdzeniem historycznych przekazów. Jak ustaliliśmy, ulicę zbudowano na nasypach o miąższości do 7 m, nie licząc części usytuowanej na samej Gnojnej Górze. Tu stwierdziliśmy stabilne podłoże dopiero na głębokości 21,6 m p.p.t. Pod gruntami nasypowymi zalegają piaski. Na ulicy Brzozowej oraz w jej otoczeniu grunt nasypowy nie jest zagęszczony. Pod wpływem drgań przemieszcza się, a przepływająca woda opadowa wypłukuje drobne cząstki. Powstają zapadliska i przemieszczenia widoczne w nawierzchni ulicy, przy krawężnikach i na chodnikach. Przemieszczenia widoczne są też przy kamiennych schodach prowadzących do jednego z budynków. Pęknięcia pojawiły się na ogrodzeniu Domu Profesorów.

Przy ulicy Brzozowej nad skarpą można zobaczyć charakterystyczny betonowy mostek łączący ulicę z budynkiem oznaczonym numerem 12. To droga prowadząca właśnie do Domu Profesorów. Ten budynek to dawny spichlerz, jeden z kilku, które znajdowały się po tej stronie ulicy. Wzniesiony został w 1633 r. dla rajcy Baltazara Strubicza. Przed 1790 r. od północy dobudowano kamienicę. Od nazwiska właściciela, Antoniego Fontany, zespół zwano Pod Fontanką. Na początku XIX w. spichlerz przebudowano na kamienicę. Do budynku prowadził zadaszony drewniany most o zaszalowanych bokach i nielicznych oknach. W tamtych latach w obiekcie znajdował się podrzędny Hotel Gdański, należący do rodziny Koziełł-Poklewskich. Ostatecznie w 1921 r. dom przebudowano dla Kooperatywy Profesorów Uniwersytetu i Politechniki. We wnętrzu urządzono komfortowe trzy- i sześciopokojowe mieszkania. Drewniany mostek zastąpiono betonowym. Nad wejściem głównym zachowano tablicę fundacyjną z 1637 r., ozdobioną herbami Brochwicz Baltazara Strubicza oraz Doliwa. Po wojnie nie odbudowano domu Pod Fontanką.

Na ulicę Bednarską powróciliśmy po kilku latach, żeby zamontować kolumny inklinometryczne. Wykonaliśmy trzy takie kolumny o długości do 20 metrów.

W ramach prac remontowych przewidziano naprawę muru, osuszenie skarpy, drenaż liniowy, remont nawierzchni i chodnika, remont oświetlenia i odtworzenie zieleni. Minęły lata a prace nie zostały wykonane i stan ulicy jest ciągle wymagający naprawy.